Maraş’ta yaşanan menfur cinayet, tek başına bir kişinin, bir ailenin ya da bir kurumun sorumluluğuna indirgenebilecek bir olay değildir. Bu acı hadise; bireysel, ailevi, toplumsal ve kurumsal ihmallerin bir araya gelerek ortaya çıkardığı derin bir kırılmanın sonucudur.

Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo, yalnızca bir güvenlik meselesi değil; aynı zamanda sevgi, ilgi, eğitim, değerler ve toplumsal sorumluluk alanlarında yaşanan ciddi eksikliklerin bir yansımasıdır. Sevgiden, ilgiden ve sağlıklı iletişimden mahrum büyüyen bireylerin, zamanla kendini ifade etme ve varlık gösterme ihtiyacını yanlış ve yıkıcı yollarla ortaya koyabildiği acı bir gerçektir.

Bu noktada özellikle altı çizilmesi gereken bir husus da şudur: Olayın faili olan çocuğun ailesinin eğitimli ve bilinçli bireylerden oluşuyor olması, meselenin sadece sosyo-ekonomik ya da eğitim düzeyiyle açıklanamayacağını açıkça göstermektedir. Annesi öğretmen, babası emniyet mensubu olan bir aile yapısında dahi, çocuğun manevi gelişimi, değer dünyası ve duygusal ihtiyaçları ihmal edilebilmektedir. Bu durum, maddi imkânların ve mesleki statünün tek başına sağlıklı birey yetiştirmeye yetmediğini, manevi ve ahlaki altyapının ne denli hayati olduğunu ortaya koymaktadır.

Ayrıca günümüzde bazı ailelerin, çocuklarında ortaya çıkan psikolojik sorunları, saplantılı davranışları ya da riskli eğilimleri kabullenmek yerine örtbas etme eğiliminde olduğu da bir gerçektir. Sorunla yüzleşmek ve gerekli destek mekanizmalarını devreye sokmak yerine, “görmezden gelme” ya da “saklama” refleksi, bu tür vakaların derinleşmesine ve telafisi mümkün olmayan sonuçlara yol açabilmektedir. Oysa gerçeklerle yüzleşmek, zamanında müdahale etmek ve gerektiğinde profesyonel destek almak, hem bireyin hem de toplumun selameti açısından kaçınılmazdır.

Ancak tüm bu tespitlere rağmen, bu trajediyi tek bir sebebe bağlamak yine de hakikati eksik okumak olacaktır. Aileden eğitime, medyadan sosyal çevreye, kamu politikalarından bireysel sorumluluklara kadar geniş bir alanda hepimizin payı ve sorumluluğu bulunmaktadır.

Bu olay, bizlere açıkça göstermiştir ki; toplum olarak daha fazla sorumluluk almak, çocuklarımızı daha yakından tanımak, onları sadece fiziksel değil duygusal ve manevi olarak da korumak zorundayız. Kurumlarımızın da bu çok boyutlu riskleri dikkate alarak daha etkin, önleyici ve kapsayıcı politikalar geliştirmesi artık bir zorunluluktur.

Bu meseleye sadece suçlu arama refleksiyle değil, samimi bir özeleştiriyle yaklaşmalıyız. Evet ortada bi suç varsaki var, ama acı gerçek şuki hepimiz suçluyuz.

Hayatını kaybeden öğretmenimize ve yavrularımıza Allah’tan rahmet, yaralılarımıza acil şifalar diliyor; kederli ailelerimize sabır ve başsağlığı temenni ediyorum.

*

Haşim YANAR/ASTEM 18.04.2026